Τραβηξα μια τελευταια, βαθεια τζουρα απο το τσιγαρο. «Καποτε πρεπει να τον κοψω αυτο το διαολο», σκεφτηκα.
Το πεταξα στο χωμα και το πατησα βαθια στο βρεγμενο χωμα με τη μποτα μου να σβησει. Μακαρι και οι σκεψεις που με στοιχειωναν να εσβηναν τοσο ευκολα.

Εφερα στο νου μου το περασμενο βραδυ. Θυμαμαι οτι ειχα μολις γυρισει απο την βραδυνη μου περιπλανηση στην κοιμησμενη πολη οταν χτυπησε το κινητο. Καποτε ενας τρελλος μου ειχε πει οτι οταν το τηλεφωνο χτυπησει μεσα στην αγρια νυχτα δεν ειναι ποτε για καλο. Τελικα ειχε δικιο.

«Θελω να σε δω»

Πως μπορουν 4 μικρες λεξεις να τσακισουν εναν ανθρωπο; Ξεπερναμε, ξεχναμε, αλλαζουμε σπιτια, δουλειες, σχεσεις και λεμε με στομφο οτι αλλαξαμε… Παταμε γερα στα ποδια μας τωρα! Ναι, καλα μαλ@κα! Και μετα ερχεται μια μικρη κουβεντα, σαν ψιθυρος σε ονειρο, για να τα ριξει ολα κατω σαν τραπουλοχαρτα και καθεσαι εσυ τωρα να χαζευεις τα ερειπια και αναρωτιεσαι τι στο διαολο εγινε.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ηλιος μολις εχει ανατειλλει στον ξαστερο ουρανο, η μερα ειναι ακομα φρεσκια, νεα, ασπιλη. Ενας τελευταιος ελεγχος στη φορτωμενη μηχανη, το κλειδι γυρναει στο διακοπτη, η μιζα πατιεται. Το μοτερ σπαει στη σιωπη με ενα βαρυ μουγκρητο, και με ενα τελευταιο αντιο η μηχανη κυλαει νωχελικα στο δρομο. Το πνευμα αρχιζει να πεταει γιατι απαντησαμε στο καλεσμα του ανοιχτου δρομου.

Καθε ανοιξη υποφερω απο τους πονους της περιπετειας. Προσπαθω να τους απαλυνω με Κυριακατικες βολτες και μακρυνες διαδρομες απο το γραφειο. Αλλα καθως ο καιρος παιρνει να ζεσταινει και η μερα μακραινει, δεν μπορω παρα να ανοιξω το χαρτη και να ονειρευτω.

Δραματικα τοπια περνανε απο το μυαλο μου, οπως μια καταιγιδα κυλαει στον ουρανο. Και καπου εκει υπαρχει μια φωνη, χαμηλη αλλα τοσο γοητευτικη να με καλει να δραπετευσω απο το κουτακι της ζωης μου και να αγκαλιασω την ελευθερια του ανοιχτου δρομου.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Βγαινω απο το γραφειο και νοιωθω τη λαβα να κολλαει επανω μου σαν βραστο νερο… Παντα αντιπαθουσα την υγρασια…
Οι μερες μεσα στον Αυγουστο ειναι περιεργες… Η πολη λες και πατας ενα κουμπι και κατεβαζει ταχυτητες.
Οσοι εχουν απομεινει εδω πανε αργα, νωχελικα… Μου θυμιζουν αυτους τους αστροναυτες στο φεγγαρι που πηγαιναν σαν σε αργη κινηση.
Τι ειναι αυτο που συμβαινει μεσα στον Αυγουστο και ολα αλλαζουν οψη; Οι δρομοι της πολης αδειοι… Μια πολη-φαντασμα στο προσωπικο μου γουεστερν. Που ειναι ο κακος να τον βρω να τον φαω ρε γαμωτο;
Καλο-κακο. Ασπρο-μαυρο. Τι ωραια θα ηταν να ηταν ετσι και στη ζωη… Εδω ομως ο κακος ειμαι εγω και δεν υπαρχει ασπρο-μαυρο αλλα γκρι… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Million Miles Away

Posted: Ιουλίου 15, 2010 in Σκέψεις του δρόμου...

Ειναι ωρα τωρα που κοιταω τον αδειο τοιχο στο σκοτεινο δωματιο. Εχω ξαπλωσει και καθομαι ακινητος, απολαμβανοντας μια απολυτη, τελεια σιωπη. Ειναι κατακαλοκαιρο και η νυχτα ειναι ζεστη και απνοη- ακινητη σαν και μενα. Στον αερα πλαναται μια γλυκεια μυρωδια απο νυχτολουλουδα και την βραδινη υγρασια απο τα δεντρα και τα λουλουδια που με μεθαει.

Ποσο λατρευω αυτη τη στιγμη… Ειναι σαν να εχει σταματησει ο πλανητης να γυριζει, σαν να εχουν εξαφανιστει ολοι θαρρεις για να κανουν χωρο στις αναμνησεις.

Τετοιες στιγμες μου αρεσει να αφηνω το μυαλο να παρει τους δικους του δρομους, να αλητεψει σε πλατειες και στενα, να παει πισω σε προσωπα, καταστασεις και χρονια.

Απο καπου μακρυα πισω απο τις γρυλιες ερχεται μια παλια αγαπημενη μελωδια να με ταξιδεψει. Rory Gallagher και Million Miles Away.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αφιερωμενο εξαιρετικα σε ολα τα αδερφια μου πανω σε δυο ροδες…

Υπαρχει το κρυο, και υπαρχει το κρυο στη μοτοσυκλετα.
Κρυο στη μοτοσυκλετα ειναι σαν να σε βαρανε παγωμενα σφυρια ενω σε κλωτσανε απο πανω με παγωμενες μποτες –ενα κρυο που φτανει στο μεδουλι και σου τσακιζει τα κοκκαλα.

Τα μεγαλα χερια του παγωμενου ανεμου στιβουν και τις τελευταιες σταλες ζεστης απο το σωμα μου και φευγουν μακρυα. Κατω απο μια παγωμενη βροχη του χειμωνα οι σταλες δεν μοιαζουν καν με νερο. Τις νοιωθω σαν θρυμματισμενα κοκκαλα κατευθειαν απο την Κολαση που πεφτουν στο προσωπο μου. Εχω την αισθηση οτι θα φτασω με τα μαγουλα και το μετωπο μου ματωμενα αλλα αυτο ειναι απλα μια ψευδαισθηση, ειναι απλα τα τεντωμενα μου νευρα που δεν παλευουν τις ταχυτητες της εθνικης μια τετοια μερα.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θελω να ειναι σουρουπο….
Ο δρομος να ειναι ερημος και σκοτεινος και η βροχη να πεφτει πανω στο γυμνο, σφιχτο της κορμι….

Θελω να δω τις σταγονες να τρεχουν πανω στα βαρια της μεταλλα που μοιαζουν σαν ιδρωμενα μουσκουλα…
Πανω στις κουρμπες του ντεποζιτου της, πανω στα καπακια του γυμνου της μοτερ…

Να καθεται εκει αγερωχη, αδιαφορη για τη βροχη που πεφτει, και εγω να την κοιταω με το μυαλο αδειο και την καρδια να σπαει 5ες στους κοφτες…
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κωλόδρομος. Μου το είχαν πει ότι είχε χαλάσει πολύ ο δρόμος και δεν ήταν εύκολο να τον περάσω με το δικό μου αυτοκίνητο, παρά μόνο με αγροτικό. Πού να το βρω; Το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε ήταν το αν θα σακατέψω το Πεζώ. Μετά το Παμπλούκι, τα πράγματα έγιναν αληθινά δύσκολα. Κάθε είκοσι μέτρα το αμάξι «εύρισκε» στα ύφαλα του. Ίσως αυτή να ήταν η τελευταία του διαδρομή.
Ο Ελικώνας τον Ιούλιο ζει μεγάλες στιγμές. Έχουν επιστρέψει όλοι οι Βοιωτοί στα χωριά που γεννήθηκαν. Το χειμώνα τα αφήνουν και ρημάζουν. Στοιχειωμένα, πρώην χωριά, όπου από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο δεν μένει κανένας. Υπάρχουν μερικά μερεμετισμένα παλιά σπίτια που φιλοξενούν στις καλές μέρες τους απογόνους των ανταρτών. Κόκκινα χωριά. Στο βουνό που κάποτε έμεναν οι Μούσες και που τώρα σίγουρα δεν μένουν.

Έστριψα στο δρόμο για το Ζερίκι. Το χωριό της μητέρας μου. Του πάππου μου και του παππού του παππού μου. Μια ιδέα του Σαββατοκύριακου, μια ιστορία ζωής -ποιανού, δεν ξέρω-, ένα πείσμα μου, μια χαμένη εξαρχής ευκαιρία για να στήσω το μύθο μου. Το δικό μου και του παππού Οδυσσέα. Γι’ αυτό ανέβηκα ως εδώ. Να μάθω, ή καλύτερα να εξιχνιάσω, μια ιστορία που κανένας δεν την ξέρει ολόκληρη και παραδόξως κανένας δεν έχει προσπαθήσει να τη μάθει.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »